Go

இரண்டு நிறங்கள், ஒரே விதி

ஒரு பக்கம் கருப்பால், மறுபக்கம் வெள்ளையால் ஆடுகிறது. கருப்பு முதலில் ஆடுகிறது. ஒவ்வொரு முறையும், ஓர் ஆட்டக்காரர் ஓர் வெற்றுக் கூறு வெட்டுப்புள்ளியில் — கட்டத்தின் உள்ளே அல்ல, கோடுகள் சந்திக்கும் இடத்தில் — ஒரே ஒரு கல்லை வைக்கிறார்.

ஒருமுறை வைக்கப்பட்ட கல் மீண்டும் நகராது. கற்கள் பலகையை ஒரே ஒரு வழியில் மட்டுமே விட்டுச்செல்கின்றன — அவை கைப்பற்றப்படும்போது.

கல்லின் சுவாசம்

உனது ஒரு கல்லை பார். அதன் ஒட்டிய — மேலே, கீழே, இடப்பக்கம், வலப்பக்கம் — வெற்று வெட்டுப்புள்ளிகளை எண்ணு. மூலைகள் எண்ணப்படுவதில்லை.

அந்த வெற்று அண்டை புள்ளிகளே கல்லின் 'சுவாசங்கள்'. (ஜப்பானியர்கள் இதை 息 என்றும், கொரியர்கள் 숨 என்றும் அழைக்கின்றனர் — இரு மொழியிலும் இது 'சுவாசம்' என்ற ஒரே சொல்.) மையத்தில் ஒரு கல்லுக்கு நான்கு சுவாசங்கள். விளிம்பில் மூன்று. மூலையில் இரண்டே.

ஒரு கல் தனது வெற்று அண்டை புள்ளிகள் வழியாகவே சுவாசிக்கிறது. அவை அனைத்தையும் அடைத்தால், கல் சுவாசிப்பதை நிறுத்தும்.

பூஜ்ய சுவாசம் — கைப்பற்றுதல்

ஒரு கல்லின் கடைசிச் சுவாசத்தை எதிராளியின் கல் அடைத்தபோது, அந்தக் கல் கைப்பற்றப்படுகிறது. பலகையிலிருந்து விலகி, கைப்பற்றியவரின் சிறைக் கூட்டத்துக்கு செல்கிறது.

விளிம்பில் இருக்கும் கல்லுக்கு இழக்கக்கூடிய சுவாசம் மூன்று. மூலையில் இரண்டே. கற்கள் மிக விரைவாக இறக்கும் இடம் மூலைகளே.

கோவில் «செக்மேட்» இல்லை. ஒவ்வொரு கைப்பற்றுதலும் சிறியதும் உருவகமானதும் — ஒரு கல், பின் இன்னொன்று, பின் ஒரு குழு.

ஒன்றோடொன்று ஒட்டியிருக்கும் கற்கள் சுவாசத்தை பகிர்கின்றன

இரண்டு கருப்பு கற்களை ஒன்றுக்கொன்று அருகாமையில் வைத்தால், ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் நிகழும் — அவை ஒரே "குழுவாக" ஒன்றிணைகின்றன. குழுவின் சுவாசங்கள் என்பது, ஒரே கல்லைச் சுற்றியுள்ளவை அல்ல, மொத்த உருவத்தைச் சுற்றியுள்ள அனைத்து வெற்றுப் புள்ளிகளும்.

மத்தியில் இரண்டு கல்-குழுவுக்கு ஆறு சுவாசங்கள். வரிசையில் மூன்று கற்களுக்கு எட்டு. குழு பெரிதாகுந்தோறும் நீண்ட காலம் வாழும் — மேலும் அதைச் சூழ்வது கடினம்.

ஆனால் விதி அதே. ஒரு குழுவின் அனைத்துச் சுவாசங்களையும் அடைத்தால், அந்த முழு குழுவும் ஒரே சமயத்தில் பலகையிலிருந்து வெளியேறும். ஏழு கல்-குழு கைப்பற்றப்பட்டால் — ஏழு கைதிகள்.

ஒரே ஒரு சுவாசம் மீதி — அதாரி (atari)

ஒரு கல்லுக்கோ குழுவுக்கோ வெறும் ஒரே சுவாசம் மட்டும் மீதம் இருந்தால் — கைப்பற்றுவதற்கு ஒரே நகர்வு தூரத்தில் — அதை «அதாரி» (atari) என்கிறோம். இந்த ஜப்பானியச் சொல் உலகின் ஒவ்வொரு கோ பலகையிலும் சதுரங்கத்தின் «செக்» போலவே பயன்படுகிறது.

அதாரி என்பது கைப்பற்ற வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. அது ஓர் எச்சரிக்கை. சில நேரம் கற்களை எடுத்துக்கொள்வாய்; சில நேரம் எதிராளியை அவற்றை காப்பாற்ற ஒரு நகர்வை வீணாக்க விட்டுவிடுவாய்.

உனக்கு சுவாசிக்க முடியாத இடத்தில் வைக்க முடியாது

எதிராளியின் கற்கள் ஒரு வெற்றுப் புள்ளியை இறுக்கமாக சூழ்ந்திருக்கின்றன என்று வைத்துக்கொள். அந்த இடத்தில் கல் வைத்தால், வைத்த அந்த நொடியிலேயே சுவாசம் பூஜ்யம். இந்த நகர்வு தடை — «தற்கொலை» என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஒரே ஒரு விதிவிலக்கு உள்ளது. நீ வைக்கும் கல், அதன் அதே நொடியில் எதிராளியின் ஒரு குழுவின் கடைசிச் சுவாசத்தையும் அடைத்தால், அந்த எதிராளியின் கற்கள் முதலில் கைப்பற்றப்படுகின்றன. அதனால் உனது கல்லைச் சுற்றி நிறைய சுவாசம் இருக்கும் — நகர்வு சட்டப்பூர்வம்.

அதே புள்ளி, மீண்டும் மீண்டும் — கோ (ko)

இப்படி நினைத்துப் பார்: நீ ஒரு கல்லைக் கைப்பற்றுகிறாய். எதிராளி அதே புள்ளியில் ஒரு கல்லை வைத்து உனது கல்லைக் கைப்பற்றுகிறான். நீ மீண்டும் அப்படியே செய்கிறாய், என்றென்றும். பலகையில் எதுவும் மாறுவதே இல்லை.

இந்த சுழற்சியை உடைக்க, கோவில் ஒரே ஒரு விதி உள்ளது — «கோ» (ko). ஒரு கல்லை மீண்டும் கைப்பற்றிய பிறகு, கல்லை அப்போதே இழந்த ஆட்டக்காரர் முதலில் வேறொரு இடத்தில் ஒரு நகர்வை செய்ய வேண்டும். அதன் பிறகு மட்டுமே அந்தப் புள்ளிக்குத் திரும்ப முடியும். இந்த ஒரே விதியால் முழு ஆட்டத்தின் வடிவமும் மாறிவிடும்.

«கோ» ஆட்டத்தை ஏன் உயிர்த்துடிக்க வைக்கிறது

முதலில் வேறு இடத்தில் நகர்வு செய்ய வேண்டியதால், «கோ» ஒரு பேரம் பேசும் சந்தையாக மாறிவிடுகிறது. ஒவ்வொருவரும் வேறு இடத்தில் ஓர் அச்சுறுத்தலை வைக்கின்றனர் — «பதிலடி கொடு, இல்லையேல் இன்னும் பெரியதைக் கைப்பற்றுவேன்». அந்த அச்சுறுத்தல் போதுமான பெரியதாக இருந்தால் எதிராளி பதிலளிக்கிறார்; இல்லையேல் அதை அலட்சியப்படுத்தி கோவை மீட்டுக்கொள்கிறார்.

அதனால்தான், ஒரே ஒரு «கோ» இருக்கும் ஓர் ஆட்டம் கூட பலகையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒரே நேரத்தில் சூட்டை பரப்ப முடிகிறது. ஒரு இடத்தின் சண்டை, தூரத்தில் உள்ள அச்சுறுத்தலை ஆடுவது தகுதியா என்பதையும் தீர்மானிக்கிறது.

நீ உண்மையில் எதற்காக ஆடுகிறாய்

கைப்பற்றுதல்கள் சுவாரஸ்யம் — ஆனால் அதே குறிக்கோள் அல்ல. கோவின் குறிக்கோள் «பகுதி»: உனது கற்கள் சூழ்ந்த வெற்றுப் புள்ளிகள். ஆட்டத்தின் முடிவில், உனது சுவருக்குள் இருக்கும் ஒவ்வொரு வெற்றுப் புள்ளியும் உனக்கு ஒரு புள்ளி.

கைப்பற்றப்பட்ட கற்களும் கணக்கில் வரும் — ஒரு கைதி ஒரு புள்ளிக்கு சமம். ஆனால் கைப்பற்றுவதன் மூலமே மட்டுமே வெற்றி பெற முயல்வது, ஒவ்வொருவராக அடித்து ஒரு நகரத்தை வெல்ல முயல்வது போலாகும். ஆட்டத்தை வெற்றி கொள்வது சுவர்களே.

வீடுகளும் கண்களும்

ஜப்பானில் ஆட்டக்காரர்கள் சூழப்பட்ட வெற்றுப் புள்ளியை 目 ("கண்" அல்லது "வீடு") என்கிறார்கள். கொரியாவில் இதை 집 என்கிறார்கள் — "வீடு". ஒரு சிறிய வீடு, ஒரு புள்ளி.

ஒரு குழு என்றென்றும் வாழ வேண்டுமானால், அதற்கு உண்மையான இரு கண்கள் தேவை. அக்குழு பிரிந்த இரு வெற்றுப் புள்ளிகளை சூழ்ந்திருந்தால், எதிராளி அவை இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் அடைக்க முடியாது — ஒன்றை மட்டும் அடைப்பது தற்கொலை. அதனால் அந்தக் குழு ஆட்டம் முடியும் வரை பாதுகாப்பானது.

«இரு கண்களோடு வாழ்கிறது, ஒரே கண்ணோடு இறக்கிறது.» ஒவ்வொரு கோ ஆட்டக்காரரும் இதைக் கேட்டிருக்கிறார். முழு ஆட்டத்தின் வியூகத்தில் பாதி இந்த ஒரே வரியின் மேலேயே நிற்கிறது.

பாஸ் — ஆட்டத்தின் அமைதியான முடிவு

ஆட விரும்பத்தக்க எதுவும் இல்லையென்றால், ஆட வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. நீ «பாஸ்» செய்யலாம். இருவரும் தொடர்ந்து பாஸ் செய்தால், ஆட்டம் முடிந்தது — இரு பக்கமும் எண்ணத் தொடங்குகிறார்கள்.

எண்ணுதல் அமைதியானது. ஒவ்வொரு பக்கமும் தனது «பகுதி» (சுவருக்குள் இருக்கும் வெற்றுப் புள்ளிகள்) மற்றும் «கைதிகளை» கூட்டுகிறது. வெள்ளைக்கு கூடுதலாக ஒரு சிறிய பரிசு வழங்கப்படுகிறது — «கோமி», எங்கள் செயலியில் 5.5 புள்ளிகள் — கருப்பு முதலில் ஆடியதை சமன் செய்வதற்காக.

பழங்கால சீனா, நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு

ஐயோ பேரரசர் தன் மகனுக்கு அடக்கம் கற்றுத்தர கோ-வை உருவாக்கினார் என புராணம் கூறுகிறது. எளிய கட்டம், கருப்பு வெள்ளை கற்கள், ஒரே விதி: எதிராளியின் நிலத்தைச் சூழ்.

தொடக்கத்திலிருந்தே இது வெறும் விளையாட்டாக இருந்ததில்லை. இது ஒரு சிந்திக்கும் முறை.

கையிலிருந்து கைக்கு

மற்ற விளையாட்டுகள் போல கோ பரவவில்லை. எந்தச் சேனையும் இதைச் சுமக்கவில்லை. அமைதியாக நகர்ந்தது — தந்தையிடமிருந்து மகனுக்கு, ஆசிரியரிடமிருந்து மாணவனுக்கு.

5ஆம் நூற்றாண்டில் கொரியாவை அடைந்தது. 7ஆம் நூற்றாண்டில் ஜப்பானை. மூன்று நாகரிகங்கள், ஆயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகள், ஆனால் விதிகள் ஏறக்குறைய மாறவே இல்லை.

வாழ்நாள் முழுவதின் விளையாட்டு

ஒரு கடுமையான கோ ஆட்டம் நான்கு மணி நேரம் நீடிக்கும். ஆட்டக்காரர்கள் ஏறக்குறைய பேசவே மாட்டார்கள். மரப் பலகையில் கல் வைக்கும் மென்மையான ஒலி மட்டுமே அமைதியை உடைக்கும்.

கோ ஒரு உள்ளுணர்வின் விளையாட்டு. மாஸ்டர்கள் தங்கள் அறுபதுகளுக்குப் பிறகே சிகரத்தை அடைகின்றனர் — பொறுமையும் அமைதியும் மெல்ல மெல்ல பார்வையாக மாறுகின்றன.

இரண்டு கற்கள். அவ்வளவே.

நீ ஒரு மாஸ்டராக இருக்க வேண்டியதில்லை.

கோ-வில் இரண்டே வகையான கற்கள் உள்ளன — கருப்பும் வெள்ளையும். பலகையில் வைக்கப்பட்ட கற்கள், அவற்றுக்கிடையேயான வெற்றிடம்.

உனது முதல் கல்லை வைக்கும் கணம், நான்காயிரம் ஆண்டுகளாக ஆடப்பட்டுவரும் ஒரு விளையாட்டில் நீ நுழைகிறாய்.